دوشنبه 27 ارديبهشت 1400 - Mon 17 May 2021
  • خواص باورنکردنی سرکه سیب و عسل

  • افشاگری ستاره پرسپولیس درباره عیسی آل کثیر/درگیری و جنجال در اردوگاه پرسپولیس به اوج رسید

  • چرا جهانگیری فقط چهارسال یکبار برای فقرا گریه می‌کند؟

  • کدام نمایندگان مجلس برای ریاست جمهوری ثبت‌نام کردند؟ +اسامی

  • الیس الصبح بقریب

  • چرا اصلاح‌طلبان آینده سیاسی عارف را تباه کردند؟

  • سناریوپردازی‌های حقوق بشری کاخ سفید در ریاض / بن سلمان به دنبال رویای حکومت ۵۰ ساله بر عربستان

  • کره شمالی از انتخابی جام جهانی کنار کشید

  • صحنه ترور شهید شهریاری/ سریال "صبح آخرین روز" با انفجار آغاز شد

  • ثبت نام مجدد حسن روحانی در انتخابات

  • درگیری ستارگان پرسپولیس با فرهاد مجیدی/پیشکسوت محبوب پرسپولیس از خجالت سرمربی استقلال درآمد

  • واکنش مداح مشهور به کاندیداتوری لاریجانی

  • بازگشت اعتماد سهامداران با تزریق منابع صندوق توسعه ملی به بورس

  • تیم ضربه‌گیر رئیسی در انتخابات ۱۴۰۰/ جلیلی هافبک شد، ضرغامی بازیکن آزاد

  • عکس/ چهره‌هایی که در انتخابات۱۴۰۰ ثبت نام کردند

  • کنایه کیهان به لاریجانی/ نوکوشیمورو

  • فیلم/ به ساحل رسیدن اجساد قربانیان کرونایی

  • بفرمایید آقای ظریف، این هم از اسراییل !...

  • نصف این جمع کاندید انتخابات ۱۴۰۰ شدن!

  • گفت‌وگوی تلفنی سردار قاآنی و اسماعیل هنیه

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 219562
    تاریخ انتشار: 13/بهمن/1399 - 13:50

    قطب‌زاده، بنی‌صدر و یزدی در نوفل‌لوشاتو باهم دعوا داشتند

    دیپلمات سابق کشورمان گفت: آقایانی مثل قطب زاده و بنی صدر و ابراهیم یزدی معمولا با رسانه ها در پاریس مصاحبه می کردند؛ بعد منعکس می شد که سخنگوی امام خمینی مثلا فلان حرف را زد؛ اما حاج احمد آقا همان موقع متنی را به دیوار محل اقامت امام زدند که «امام سخنگو ندارد.»

    قطب‌زاده، بنی‌صدر و یزدی در نوفل‌لوشاتو باهم دعوا داشتند

    به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»به نقل ازدانا؛«محمدحسن قدیری ابیانه»، دیپلمات سابق و کارشناس مسائل سیاسی و بین المللی در زمان مبارزات انقلابی ملت ایران در سال 57 به عنوان دانشجو در ایتالیا مشغول به تحصیل بود. وی در تمام دوران تبعید امام خمینی به عراق و فرانسه همواره پیام ها و سخنرانی های امام را دنبال می کرد.

    وی عضو انجمن اسلامی دانشجویان در ایتالیا بود و از این فرصت برای رساندن پیام انقلاب اسلامی به گوش مردم این کشور استفاده می کرد. این دانشجوی انقلابی سال‌های مبارزات علیه رژیم پهلوی با ترجمه سخنرانی های امام و پیام های مبارزاتی بنیانگذار انقلاب اسلامی در نشر و تبلیغ انقلاب همسو با بقیه انقلابیون تلاش می کرد.

    همزمان با چهل و دومین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی با وی به گفت‌و‌گو نشستیم. در ادامه مشروح این گفت وگو از نظرتان می گذرد.

     

     آقای دکتر همه می دانند که فضای رسانه ای کشورهای بزرگ مثل فرانسه و آمریکا و انگلیس علیه امام و مبارزات انقلابی بود بفرمایید چطور امام توانست این فضای رسانه ای را به نفع انقلاب اسلامی به کار بگیرد و از آن برای نشر و انعکاس مبازرات مردم استفاده کند.

    انقلاب اسلامی چه در زمانی که امام در نجف بودند و چه وقتی به پاریس آمدند مرتب در حال اوج گیری بود. راهپیمایی های عظیم و شجاعانه در کشور از یک سو  و در مقابل سرکوب راهپیمایان از سوی دیگر آنقدر بزرگ بود که امکان نادیده گرفتن آن وجود نداشت به خصوص که پایه های رژیم شاه که مورد حمایت همه قدرت های بزرگ دنیا بود متزلزل شده بود.

     امام در پاریس و در ماه های پایانی اقامت در نجف همان امام سابق بود اما این بار پشتیبانی مردم مشهود بود و آن هم با این ابعاد گسترده، در حقیقت در این راهپیمایی ها در رسانه های غربی چیزی از امام مطرح نمی شد اما با وجود این راهپیمایی ها و اینکه رهبر این راهپیمایی و انقلاب در دست امام بود ، توجهات به سمت امام جلب شد، طبیعی بود که رسانه ها به این سمت و سو سوق پیدا کنند که مطالبی را درباره امام و انقلاب بنویسند تا خوانندگانشان تا حدودی راضی باشند.

    مردم جهان این صحنه ها را می دیدند و اگر رسانه ای در برابر این مسائل سکوت می کرد ممکن بود خوانندگان و مخاطبین خود را از دست بدهند.

    امام با توجه به آگاهی نسبت به نقش رسانه ها اجازه انجام مصاحبه را می دادند . علاوه بر مصاحبه ها سخنرانی های ایشان زیر درست سیب در نوفل لوشاتو و بیانیه هایی که صادر می کردند خودشان موج آفرین بودند و ایران را به شدت تحت تاثیر قرار می داد.

    امام از این فرصت استفاده کردند تا پیام انقلاب اسلامی را هم به ایران و هم به جهان برسانند.

     

     جریان های سیاسی و رسانه ای چطور با امام در پاریس ارتباط برقرار می کردند و امام چه واکنشی نشان می داد؟

    امام نیامده بود پاریس بماند بلکه از ابتدا نیتش این بود که هر چه زودتر عازم ایران شود لذا هیچ گاه قصد اقامت نکردند و همیشه نمازشان را در پاریس شکسته می خواندند. برای اینکه 10روز اقامت حاصل نشه از نوفل لوشاتو بیرون می رفتند و بعد از طی شدن حد ترخص دوباره برمی گشتند.امام هیچ وقت نماز ظهر و عصر و عشا را در فرانسه کامل نخواندند.

    هم کشورهای خارجی مثل آمریکا و انگلیس و هم عوامل رژیم مثل بختیار و ساواک بسیار نگران آمدن امام به ایران بودند. می ترسیدند و معتقد بودند اگر امام به ایران برگردد سررشته امور از دست آنها خارج خواهد شد.

    لذا از جهات مختلف به امام پیشنهاد می شد که سفرشان را به ایران به تاخیر بیندازند. حضرت امام در یکی از مصاحبه هایشان گفتند وقتی من دیدم مدام به من توصیه می شود که آمدنم را به ایران به تاخیر بیندازم فهمیدم که وقتش شده من به کشور برگردم؛ یعنی از اصرار آنها متوجه ضرورت این کار شدند هر چند قصدشان این بود.

    همین شد که اعلام کردند بااولین پرواز به ایران می آیند اما به دستور بختیار باند فرودگاه بسته شد و اعلام کردند هیچ پروازی صورت نمی گیرد.

    تظاهرات گسترده در خیابان های ایران بود و حکومت بختیار تحت فشار بود که فرودگاه ها را باز کند البته نمی توانستند فرودگاه را تا ابد بسته نگه دارند لذا امام اعلام کرد به محض اینکه فرودگاه باز شود من خواهم آمد و آمدند.

    همه جور خطری متحمل بود اما امام خطر را به جان خریدند.

    حتی در سازمان های جاسوسی دشمن مثل انگلیس و فرانسه و آمریکا حتی خود ساواک امکان ترور امام و یا ساقط کردن هواپیما را هم بررسی کرده بودند ولی از حضور انبوه مردم در کشور وحشت داشتند لذا این توطئه ها به نتیجه نرسید و امام در 12 بهمن وارد ایران شدند.

    شورای عالی نظامی جلسه ای تشکیل داد و البته صوت آن جلسه بعد ها در رسانه ها منتشر شد گفته بودند ارتش در مقابل امام مثل برف مقابل آفتاب آب می شود. یعنی ارتش رو به اضمحلال بود. چند دلیل داشت یکی اینکه امام هیچ وقت ارتش را دشمن اعلام نکردند و نگفت باید ارتش را سرکوب کرد یا با آن جنگید.

    می گفتند چرا باید سرلشکر های ما تحت امر گروهبان های آمریکایی باشد، ارتش برادر ماست. می خواستند ارتشی ها را جذب کنند. یکی از تفاوت های جامع نگاه امام با نگاه مارکسیست ها یا غرب زده ها این بود که آنها وقتی از قدرت شاه صحبت می کردند می گفتند ارتش شاه فلان میزان تجهیزات و هواپیما و ارتشی دارد که یا باید به آن حمله کرد و از بین برد یا باید به حداقل ها راضی شویم.

    اما امام می گفت این هواپیما و تجهیزات در اختیار انسانی است که از پشت آن نشسته است و باید این انسان را نجات داد. یعنی با نگاه نجات بخش به کسانی که در خدمت شاه بودند نگاه می کرد.

    همه بیانیه ها و مواضع هم در همین راستا بود لذا برای اولین بار در انقلاب ما مردم می رفتند در لوله تفنگ گل می گذاشتند و شعار ارتش برادر ماست را سر می دادند. امام عنوان کردند قسمی که ارتشی ها خوردند که به شاه وفادار باشند چون اصل عمل باطل است پس قسم آن هم باطل است و لازم نیست بر آن پایبند باشند.

    در یکی از پیام ها امام از مردم خواستند اگر کسی عزیز یا بستگانی در نیروهای امنیتی دارند با آنها تماس بگیرند و بخواهند در برابر مردم نایستند. تصور کنید یک مامور امنیتی یا یک نظامی را که برادر و پدر و سایر بستگانش با او تماس گرفته و چنین خواستی را از او مطرح کنند قطعا به نتیجه می رسد.

    ارتش عملا در مقابل ملت مقاومت نکرد هر چند در جریان انقلاب صدها و هزاران شهید دادیم اما این تعداد شهدا در مقایسه با انقلاب های دیگر رقمی نبود. برای اینکه انقلاب ما در صدد رویارویی با قدرت نظامی نبود بلکه در صدد جذب آن بود؛ به همین دلیل ما شاهد همکاری همافرها در نیروی هوایی بودیم.

    زمانی که امام در نوفل لوشاتو بودند دانشجویان انجمن اسلامی که در هر کجای دنیا بودند از کشورهای اروپایی خودشان را به پاریس می رساندند و با امام دیدار می کردند. من خودم از ایتالیا به نوفل لوشاتو رفتم.

    هر کاری از دستمان بر می آمد آنجا انجام می دادیم.

     

     چه کارهایی انجام می دادید؟ یعنی چه کارهایی لازم بود در نوفل لوشاتو انجام شود؟

    مثلا بعضی ها مصاحبه ها را ترجمه می کردند. بعضی ها خبرهای کشورهای مختلف را جمع آوری می کردند و ارائه می دادند که حرکت های مبارزاتی انقلاب اسلامی چگونه در رسانه های مختلف منعکس می شود.

    برخی کارهای خرید و تهیه غذا برای کسانی که در نوفل لوشاتو بودند را انجام می دادند. غذا هم چیز ساده بود مثلا نون باگت با کره آماده می کردند برای ما می آوردند.

    صحبت های امام را ضبط می کردند؛ آقای فردوسی پور پیام های امام را تلفنی برای چند جا از جمله علما بزرگ مثل ایت الله صدوقی می خواند آنها هم یادداشت می کردند و تکثیر و توزیع می کردند. یا روی نوا ضبط می کردند به نحوی که برخی این انقلاب را انقلاب نوار نامیدند.

    برخی افراد هم آنجا نقش بیشتری داشتند مثل ابراهیم یزدی، قطب زاده و بنی صدر و همچنین صادق طباطبایی. کسانی که از انجمن های اسلامی در فرانسه حضور پیدا کرده بودند این پیام ها و نوارها را به مقاصدی که خودشان از آنجا آمده بودند می فرستادند.

    آقایانی مثل قطب زاده و بنی صدر و ابراهیم یزدی معمولا مورد مصاحبه از سوی رسانه های مختلف قرار می گرفتند، بعد منعکس می شد که سخنگوی امام خمینی مثلا فلان حرف را زد؛ اما حاج احمد آقا همان موقع متنی را به دیوار محل اقامت امام زدند که امام سخنگو ندارد.

    اینها با هم اختلاف داشتند یعنی بنی صدر و قطب زاده و ابراهیم یزدی با هم دعوا داشتند. امام به آنها می گفتند این اختلافات را بگذاریم برای بعد از پیروزی انقلاب اینجا جای طرح اختلافات نیست.

     

     عکسی از شما کنار امام در خیابان نوفل لوشاتو هست ماجرا این عکس چیست شما در آن تصویر با امام صحبت می کنید راجع به چه چیزی حرف زدید؟

    این عکس را من نداشتم و اصلا نمی دانستم این عکس هست. من رفتم با امام صحبت کردم. آن موقع فرانسه خیلی فشار روی امام می آورد که امام موضع نگیرد. من خدمت امام عرض کردم ما از انجمن اسلامی ایتالیا هستیم اگر یک موقع به حدی رسید که اینجا نتوانستید بمانید یا نخواستید بمانید به ایتالیا تشریف بیاورید ما آنجا در خدمت شما هستیم.

     

     

    گفتم یکی از احزاب ایتالیا هم اعلام کرده که اگر امام به اینجا بیاید ما از او حمایت می کنیم.

    امام فرمودند وقت بگیرید بیایید صحبت کنیم. وقت گرفتیم و با دوستانمان خدمت امام رفتیم و دوباره همین موضوع را گفتیم. ایشان هم گوش کردند ما منتظر جواب بودیم تا ببینیم امام چه می گوید ولی امام چیزی نگفت و فقط گوش کرد بعد گفتیم خوب جواب ما چیست گفتند شما یک مطلبی داشتید گفتید من هم گوش کردم.

     

     چطور عکس به دست شما رسید و منتشر شد؟

    بعد از رحلت امام گروهی به فرانسه رفتند تا از آرشیوهای آنجا هر چیزی که از امام بهعنوان خاطره باقی مانده است را استخراج کنند. این عکس را نشان داده بودند و گفته بودند که این تصویر قدیمی است وقتی به من نشان دادند به یادم آمد که خودم هستم.

     

    ماجرای پیامی که از امام برای پاپ بردم

    در یکی از نامه ها امام به آزادی خواهان جهان پیام دادند که شرح ماجرا را می داد و می گفت رژیم شاه چه ویژگی هایی دارد. می خواستند مردم آزادی خواه جهان از نهضت اسلامی حمایت کرده و نگذارند حکومت ها از شاه پشتیبانی کنند. آن زمان زمانی بود که هنوز امام در بغداد بودند.

    من این پیام را ترجمه کردم و به همه جا دادم. یک نسخه از این ترجمه ها را در پاکت گذاشتم و رفتم واتیکان و گفتم می خواهم با بزرگ مسیحیان دیدار کنم و یک پیام از سوی امام به شخص پاپ بدهم.

    بالاخره تا دفتر پاپ رفتم جلو منشی پاپ گفت نامه را بدهید من تحویل می دهم من هم نامه امام را تحویل دادم البته این نامه خطاب به شخص پاپ نبود و من هم ماموریتی هم برای این کار نداشتم اما هرکس هر کاری که از دستش بر می آمد انجام می داد من هم تشخیص دادم این نامه را برسانم. از این کارها تا می توانستیم انجام دادیم.

    در پایان یک خاطره هم از آن درخت سیب زیبایی که امام زیر آن عکس دارند تعریف کنم؛ درخت سیبی که امام زیر آن می نشستد میوه سیب داشت؛ ایشان همیشه تعارف می کرد و می گفت سیب بخورید ما هم می خوردیم به خاطر اینکه امام این سیب ها را به ما می داد خوش طعم ترین سیبی بود که خوردیم.

    مرتبط ها
    نظرات بینندگان
    نظرات شما