چهارشنبه 08 بهمن 1399 - Wed 27 Jan 2021
  • گزینه‌های مطرح انتخابات ۱۴۰۰ چه کسانی هستند؟ / احمدی نژاد در راه کاندیداتوری؟

  • واکسن کرونای ایرانی هیچ عوارضی نداشته است

  • لیگ قهرمانان آسیا، شاید به میزبانی ایرانی‌ها

  • محبوبیت روحانی به زیر هفت درصد رسیده است

  • نقش مادران شهدا در جنگ؛ همچون حضرت زینب (س)

  • فساد برادران؛ درد مشترک روحانی و جهانگیری

  • وزیر خارجه جدید آمریکا کیست؟

  • نقش آمریکا در حمله به نیروهای الحشد شعبی

  • آیا اصلاح‌طلبان تبدیل به سربازان تازه‌نفس مریم رجوی خواهند شد؟

  • اشتغال پایدار زندانیان در زمان حبس و پس از آزادی و حمایت از اشتغال خانواده زندانیان در دستور کار است

  • افراد واکسینه شده می‌توانند هنوز ناقل کرونا باشند

  • جنت یلن، نخستین وزیر خزانه‌داری زن در تاریخ آمریکا

  • شناسایی نخستین مورد ویروس کرونای جهش‌یافته برزیلی در آمریکا

  • ایجاد مصونیت واکسن مدرنا در برابر ویروس بریتانیایی

  • عربستان ۳ میلیون واکسن کووید از آسترازنکا می‌گیرد

  • مبتلایان به کرونا در جهان به ۱۰۰ میلیون نفر رسید

  • ظریف چگونه پاسخ حمایت‌های دیپلماتیک و اقتصادی سپاه پاسداران را داد؟

  • فهرست فیلم‌های نامزدشده در جشنواره فجر ۳۹ + عکس

  • جزئیات مبلغ عیدی بازنشستگان مشخص شد/ پرداخت عیدی در اواخر بهمن ماه

  • ترکیب استقلال دوباره تغییر می کند/موسوی به ترکیب بازمی گردد

    • انتخابات ۱۴۰۰
    |ف |
    | | | |
    کد خبر: 208419
    تاریخ انتشار: 08/آذر/1399 - 09:50

    تفسیری از یک آمریکا با دو ملت

    ریچارد هاس، رئیس شورای روابط خارجی آمریکا طی یادداشتی در پراجکت سیندیکیت به بررسی انتخابات آمریکا پرداخت. ترجمه این یادداشت در کانال تلگرامی موسسه پژواک خرد معاصر منتشر شد که در ادامه میخوانید:

    تفسیری از یک آمریکا با دو ملت

    به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت ،در یک روی سکه، ایالات متحده آمریکا، دموکراسی پویایی باقی می ماند؛ مشارکت در انتخابات به رغم محدودیت های فیزیکی ناشی از کووید- ۱۹، بالا بود. خشونت در پایینترین حد خود قرار داشت و اعلام پیروزی عصر سه شنبه دونالد ترامپ هم چندان خریداری نداشت و همینطور درخواست هایش برای توقف شمارش آراء شنیده نشد.

     با این حال آنچه نگران کننده است، اینکه سپهر انتخاباتی آمریکا، عمیقا دچار شکاف می ماند.

     می شود گفت که کلان رای هر دو نامزد، یکسان بود و شگفت نیست که این شکاف، احتمالا به شکل گیری حاکمیتی دچار شکاف بیانجامد. اگر روندهای کنونی ادامه یابد، دموکرات ها مجلس نمایندگان را خواهند داشت و جمهوری خواهان سنا را. دولت به یک حزب و قانونگذاری تقریبا به حزب دیگر واگذار می شود. هیچ پیروزی یکپارچه ای در کار نبود.

     ترامپ هم پنج میلیون رای بیش از ۲۰۱۶ به دست آورد یعنی دومین رایی که هر رئیس جمهوری در تاریخ آمریکا به دست آورده و بیش از هر رایی که یک رئیس جمهور پیروز در گذشته به دست آورده است.

     آنچه در اینجا بویژه قابل توجه است اینکه، چنین میزانی از مشارکت و نتایج آن، زمانی به دست آمد که آمار ابتلای روزانه به کووید۱۹ به بالاترین رکورد خود یعنی صدهزار رسید و در یک روز بیش از هزار نفر قربانی گرفت؛ یعنی درست در لحظاتی که سوء مدیریت همه گیری توسط این دولت، وخیم ترین چهره خود را نشان داد، تقریبا نیمی از افرادی که حق رای داشتند، به ترامپ رای دادند.

     بنابراین، ترامپ همچنان یک صدای قوی خواهد بود بویژه اگر او جلوی چشم مردم باقی بماند (که احتمالا همین گونه است). وی چهار سال دیگر، نفوذ قابل ملاحظه ای در انتخاب نامزد جمهوری خواهان خواهد داشت. اکنون، حزب جمهوریخواه، جایگاه نیرومندتری در قیاس با زمان جورج دابلیو بوش یا رونالد ریگان خواهد داشت و ترامپیسم- که همان پوپولیسم روز آمریکاست یک نیروی پرقدرت باقی خواهد ماند.

    درست است که ادعاهای ترامپ درباره تقلب در انتخابات، چندان جدی گرفته نشد اما بسیاری از طرفدارانش، مشروعیت ریاست جمهوری جو بایدن را نخواهند پذیرفت. بسیار محتمل است که ترامپ هرگز به پیروزی بایدن اذعان نکند چه رسد به اینکه در مراسم سوگند او شرکت کند. به قول ویل روجرز، ترامپ هرگز با یک عرف و نُرم روبه رو نشد مگر آنکه آن را شکست.

     آنچه البته قابل توجه است اینکه شکاف درونی این کشور تا حد زیادی حول محور اقتصادی نیست. مردمانی از همه طبقات اقتصادی جامعه به هر دو نامزد رای دادند و همانگونه که بسیاری پیش بینی کرده بودند، الگوهای جمعیتی، جنسیت و نژاد در این رای گیری، وضعیتی یک طرفه نداشتند. سطح دانش اموختگی، به روشنی یک شاخص در گرایش سیاسی است همان گونه که جغرافیا این گونه است؛ رای جمهوری خواهان به احتمال بیشتر، از حومه ها و مناطق روستایی می آید و دموکرات ها هم رای مناطق شهری را دارند.

     بنابراین، عاملِ فرهنگ، بیشترین نقش را در سیاست آمریکا دارد. این در حالی است که به نظر می رسد، مسائل سیاست خارجی، نقش چندانی در کارزارهای انتخاباتی ندارد.

     در چنین پس زمینه ای است که دشوار بتوان برای یک دگرش مهم در چگونگی انتخاب رئیس جمهوری یا کارکرد دولت، حمایت لازم را بسیج کرد. اوضاع امروز ایالات متحده آمریکا، بسیار شبیه حال و روز شورای امنیت است. بسیاری توافق دارند که سامانه کنونی این شورا، عمیقا ناقص است و جهان را نمایندگی نمی کند اما امکان دستیابی به توافقی بر سر اصلاح  آن هم وجود ندارد چرا که هرگونه اصلاحی به سود برخی و به زیان برخی دیگر است.

     این وضعیت، کار حاکمیت و مدیریت کشور را دشوار می کند. در اینجا نقش رهبر جمهوریخواهان سنا و همکاری او با جو بایدن نقشی کارساز خواهد داشت و بایدن برای این کار باید امتیاز بدهد، چیزی که با مقاومت اعضای ایدئولوژیک حزب دموکرات روبه رو خواهد شد.

     

     

     

     

    مرتبط ها
    نظرات بینندگان
    نظرات شما