یکشنبه 22 فروردين 1400 - Sun 11 Apr 2021
  • پیام تسلیت به مدیرکل محترم دفتر تبلیغات و اطلاع رسانی معاونت مطبوعاتی

  • پیام تسلیت به جناب آقای محسن محمدی

  • این نشانه‌ای از اقتدار ماست

  • ۵ کاندیدای جدی اصولگرایان در انتخابات ۱۴۰۰

  • ایران سال گذشته ۳ میلیارد دلار بنزین صادر کرد/ افت ۲۳ درصدی ارزش صادرات کالاهای پتروشیمی

  • کرونا جان 193 بیمار دیگر را گرفت/ 386 شهر در وضعیت قرمز و نارنجی

  • مشکل پرسپولیس برای سفر به هند حل شد/ سرخ‌پوشان عصر امروز به گوا می روند

  • دهن کجی BBC به مخاطبان/ همسر ملکه انگلیس ادعاها را زیر سوال برد+ فیلم

  • 55 چهره‌ای کارزار ریاست جمهوری می‌شوند

  • مگر برجام قرار نبود همه تحریم‌ها را لغو کند؟

  • شرط معقول برای راستی‌آزمایی لغو تحریم‌ها

  • خودکشی برای یک سر تکان دادن بایدن

  • ابتکار شهید صیاد برای مرسوم کردن روزه‌داری در ارتش شاه

  • تصاویری ماندگار از مراسم تشییع شهید صیاد

  • نابودشدن سرمایه مردم در بورس نتیجه عملکرد نئولیبرال‌ها در ۸ سال گذشته است

  • آغاز فاز سوم تست انسانی واکسن «کووایران» از اردیبهشت/ ۵ شهر کاندیدای تزریق در فاز سوم شدند

  • برجام با آب‌نبات چوبی احیا نمی‌شود

  • زندگینامه صیاد دلها سپهبد شهید علی صیاد شیرازی /فرمانده دلاور و پرافتخار 8 سال دفاع مقدس،از عملیات فتح المبین تا مرصاد+نماهنگ صیاد شهادت

  • پیشنهاد جدید ریاض به صنعاء برای فرار از شکست در مأرب یمن

  • ساخت سریال شهید صیاد شیرازی با تهیه‌کنندگی والی‌نژاد آغاز شد

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 156837
    تاریخ انتشار: 25/مهر/1398 - 12:50
    یاسر_جلالی

    دعوایی که هست

    دعوا بر سر توجه به خواست مردم و مسئله مهمی به نام پیشرفت و اراده برای پیش بردن امور کشور است در مقابل رها کردن امور و ندیدن ظرفیت‌های داخلی و تقابل با خواست عمومی و دل به صرف مذاکره بستن و معطل کردن کشور.

     دعوایی که هست

    برخی معتقدند که راه نجات فقط مذاکره با خارجی‌هاست و باید مستمراً از منافع عمومی چشم پوشید و از حق مردم در پیش رفتن و بهبود وضعیت زندگی‌شان گذشت تا بالاخره در روز موعود، وزن امتیازهای داده شده و فرصت‌های ازدست‌رفته، چشم طرف مذاکره را بگیرد. این‌ها معتقدند که فردای آن روز فرضی، جهش بزرگی رخ خواهد داد و به‌یک‌باره کشور به توسعه آنی خواهد رسید.

    نظر دیگری هم وجود دارد که معتقد است در تاریخ جمهوری اسلامی و در تاریخ ایران هر بار به جای اتکا به داشته‌ها و ظرفیت‌ها و جوانان خودمان به آمریکا اتکا کردیم، منافع ملی کشور در خطر قرار گرفت. اینظر می‌گوید که لازم نیست از دوره مصدق مثال بزنیم و همین مثال برجام گویا است؛ همان ناموجودی که هیچ تغییری در جهت بهبود شرایط مردم ایجاد نکرد. تجربه برجام نشان داد که نباید ایران به کسانی که اعتمادی به آن‌ها ندارد، امتیازی بدهد.

    برجام درس خوبی بود که اگر بدون گرفتن تضمین‌های جدی، امتیازی داده شد، آن‌ها هرگز به تعهد خود عمل نخواهند کرد. مردم هم با این نظر همراه‌اند و معتقدند که صرفاً بر اساس اعتماد به غربی‌ها نباید امتیازی به آن‌ها داد. برجام نشان داد که حتی قطعنامه و سند سازمان ملل هم تضمین نیست.

    ملت ایران قطعاً اهل مذاکره و گفت‌وگو است؛ نه باج دادن. مذاکره و ایستادگی در مقابل هم نیستند در کنار هم‌اند. می‌شود مذاکره کرد و بر حق اصرار و ایستادگی کرد و حق را گرفت. مردم می‌پرسند این چه مذاکره‌ای است که غربی‌ها می‌خواهند تمامی مطالبات آنان انجام شود؟ مردم زیر بار زور رفتن و قربانی شدن را قبول ندارند. مردم ما کجا اجازه می‌دهند باج بدهیم یا بدون دقت امتیاز بدهیم؟ یعنی درواقع دعوا بر سر بی‌تدبیری و تعطیل کردن عقل و قوای کارشناسی است.

    مردم بر این باورند که تنها وقتی می‌توانیم مقابل زورگویی‌های آمریکا بایستیم و حتی آمریکا را مجبور به عقب‌نشینی و پذیرفتن خواسته‌های خود کنیم که قدرتمند شده باشیم. این قدرت با تکیه بر دانش و سرمایه داخلی ایجاد می‌شود. با اتکاء به ظرفیت‌های خود و با استفاده از توان مدیریتی جوانان است که می‌توان تمامی نیازها و مقدمات لازم برای پیشرفت را فراهم کرد. این هدف ارزشمند، با برنامه‌ریزی، مدیریت صحیح و جلوگیری از فساد قابل تحقق است.

    مردم اسلام را مانع پیشرفت نمی‌دانند و اتفاقاً از ما انتظار دارند که تلاش کنیم قوانین کشور بر اساس اصول و تعالیم اسلامی تنظیم شود ولی ارزیابی آن‌ها این است که در وضعیت فعلی قوانین کشور آن‌چنان‌که باید، این‌گونه نیست و در این چهل‌ویک سال تنها تا حدودی توانسته‌ایم قوانین کشور را با موازین دین مبین اسلام تطبیق دهیم.

     اگر از مردم سؤال کنید، اغلب معتقدند که بیست سال دیگر جمهوری اسلامی بسیار قدرتمندتر از امروز خواهد بود. در حالی که تلقی مردم این است که نه تنها کشورهایی که از آمریکا تبعیت می‌کنند، بلکه خود آمریکا نیز رو به افول است و بیست سال دیگر آرایش قدرت همانند امروز نخواهد بود. این مسئله در حرف‌ها و بحث‌های خود غربی‌ها هم به صورت متواتر هست. صحبت‌های اخیر رئیس‌جمهور فرانسه که عزیز معتقدین به مذاکره بی‌نهایت است، نمونه قابل تأملی محسوب می‌شود.

     در پایان باید از یک دغدغه مهم مردم نیز سخن گفت. به دلیل توجه نکردن به سرمایه‌های کشور و دانش و مدیریت جوان‌ها و بحث فساد و نیز اعتماد بی‌جا و بی‌حدوحصر به بیگانه از سوی برخی از مسئولین کشور، مردم نگران‌اند که ایران به جایی که شایسته آن است نرسد. نیمی از مردم نگران علاقه فرزندانشان به ایران و وضعیت زندگی آنان هستند. این نگرانی را باید به رسمیت شناخت و راه آن همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، میدان دادن به دانش و توان و امید جوان‌هاست. این را باید فهمید.

    پ.ن: تک‌تک ‌گزاره‌های گفته شده در متن را می‌شود در معرض همه‌پرسی قرار داد؛ اما پیشنهاد ما این است که در گام اول، خروجی پیمایش‌های اجتماعی انجام شده در مراکز معتبر افکارسنجی مرور شود.

    منبع : حامیان ولایت

    نظرات بینندگان
    نظرات شما